ముఖ్య అంశాలు
- ‘పుష్ప’లో తన గుర్తింపు, ఆత్మగౌరవం కోసం హీరో చేసిన పోరాటమే సుకుమార్ శిష్యుల చిత్రాల్లోనూ ప్రధాన సూత్రంగా మారింది.
- బుచ్చిబాబు సాన ‘పెద్ది’లో స్పోర్ట్స్ డ్రామా ముసుగులో, శ్రీకాంత్ ఓదెల ‘ది పారడైజ్’లో పీరియాడిక్ డ్రామాగా నేపథ్యాలు మారినా అంతర్లీనంగా ఐడెంటిటీ కోసం పోరాటమే డ్రైవింగ్ ఫోర్స్గా నిలిచింది.
- తక్కువ కాల వ్యవధిలోనే ఒకే తరహా భావోద్వేగాన్ని తెరపైకి తీసుకురావడం వల్ల ప్రేక్షకుల్లో కొత్తదనం లోపించి బోర్ కొట్టే ప్రమాదం ఏర్పడింది.
ఒకప్పుడు సామాజిక అన్యాయాలు, వెలివేతలు, కష్టాల చుట్టూ తిరిగే కథలను తమిళ సినిమాల్లో చూసి టాలీవుడ్ ప్రేక్షకులు చర్చించుకునేవారు. అయితే అక్కడ ఆ ఎమోషన్ నిజాయితీగా కనెక్ట్ కావడంతో అవి మంచి విజయాలు, గుర్తింపు సాధించాయి. విచిత్రమేమిటంటే, ఇప్పుడు తెలుగు కమర్షియల్ సినిమా కూడా సరిగ్గా అదే బాట పట్టింది. ముఖ్యంగా సుకుమార్ స్కూల్ నుంచి వస్తున్న దర్శకులు ఒకే కాన్సెప్ట్ను నిరంతరం వాడుతుండటం ఇండస్ట్రీలో సరికొత్త చర్చకు తెరతీసింది.
ఈ ట్రెండ్కు అసలు పునాది ‘పుష్ప’తో పడింది. ఆ సినిమాలో భారీ యాక్షన్ హంగులు ఉన్నప్పటికీ, కథకు అసలైన బలం మాత్రం అల్లు అర్జున్ పోషించిన పుష్పరాజ్ పాత్ర ఆత్మగౌరవం, సొంత గుర్తింపు కోసం చేసిన పోరాటమే. తనకంటూ ఒక పేరు సంపాదించుకోవడానికి, కుటుంబానికి జరిగిన అవమానాన్ని తుడిచిపెట్టడానికి ఆ పాత్ర పడే ఆవేదన ప్రేక్షకులను అమితంగా ఆకట్టుకుంది. ఈ భావోద్వేగం బాక్సాఫీస్ వద్ద భారీగా క్లిక్ కావడంతో, ఎమోషన్ను పండించడానికి ఇదే సులువైన మార్గమని సుకుమార్ శిష్యులు భావించినట్లు కనిపిస్తోంది.
నేపథ్యం మారింది.. ఎమోషన్ మారలేదు
సుకుమార్ శిష్యుడైన బుచ్చిబాబు సాన, రామ్ చరణ్తో చేసిన ‘పెద్ది’లో సరిగ్గా ఇదే పాయింట్ను స్కేల్ మార్చి తెరకెక్కించారు. అక్కడ ఒక వ్యక్తి కోసం కాకుండా, ప్రభుత్వ గుర్తింపు, కనీస హక్కుల కోసం పోరాడే ఒక గ్రామం కోసం హీరో నిలబడతాడు. స్పోర్ట్స్ డ్రామా నేపథ్యం ఉన్నప్పటికీ, లోతుగా గమనిస్తే పుష్ప కథను నడిపించిన అదే భావోద్వేగ ఇంజిన్ ఇక్కడా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
తాజాగా నాని హీరోగా శ్రీకాంత్ ఓదెల తీసుకొచ్చిన ‘ది పారడైజ్’ చిత్రం కూడా సరిగ్గా ఇదే సూత్రాన్ని నమ్ముకుంది. కాలాన్ని మార్చి, ఐదు వేల మంది ప్రజలు తమ దేశం కోసం, గుర్తింపు కోసం పాలకులతో పోరాడే అంశాన్ని ఎంచుకున్నారు. అయితే స్వల్ప వ్యవధిలోనే ఒకే తరహా ‘గుర్తింపు కోసం పోరాటం’ అనే పాయింట్ను ప్రేక్షకులు వరుసగా చూడటంతో, ఈ చిత్రంలో ఆ ఎమోషన్ సరికొత్త అనుభూతిని ఇవ్వలేకపోయింది.
సినిమా వసూళ్ల సంగతి పక్కన పెడితే, యువ దర్శకులు ఒకే కాన్సెప్ట్ వెంట పడటమే ఇక్కడ అసలు సమస్య. ఒకే విధమైన భావోద్వేగాన్ని ఐదేళ్లు లేదా పదేళ్ల విరామంతో చూపిస్తే ప్రేక్షకులు పెద్దగా పట్టించుకోకపోవచ్చు. కానీ కథలో హీరో, గ్రామం, కాస్ట్యూమ్స్ మాత్రమే మార్చి, అంతర్లీనంగా ఒకే ఎమోషనల్ ఫ్రేమ్వర్క్పై కథలు అల్లుకుంటూ వెళ్తే ప్రేక్షకులకు రొటీన్గా అనిపించడం ఖాయం. మన యువ దర్శకులు విజువల్స్, టెక్నికల్ అంశాల్లో అద్భుతమైన ప్రతిభను చూపుతున్నారు. అయితే ఈ సేఫ్ జోన్ నుంచి బయటకు వచ్చి, ఈ మూస ధోరణిని వీడి కథల్లో కొత్త సమస్యలను, సరికొత్త సవాళ్లను తెరపైకి తీసుకురావాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది.
